Многу луѓе страдаат секој ден, но тоа не ги прави помудри. Само оние кои успеваат да го заменат страдањето со мир, можат да го слушаат гласот на своето срце и да ги следат неговите совети.
Сите ние веруваме, поради некоја причина, дека само со доживување на страдање и непријатности можеме да стекнеме вистинска мудрост. Но, дали е тоа навистина така?
Да, животното искуство е навистина извор на мудрост, но … не можете да научите животни лекции кога сте длабоко вовлечени во битка со животните околности. Само кога битката ќе заврши, ќе се смирите, ќе го почувствувате вашиот внатрешен мир и тогаш можете да научите многу вредни лекции.
Само во мир најдлабокиот – и најинтелигентниот – дел од вашиот ум може да се пробие низ вревата и хаосот на вашиот живот и да ви каже што да правите понатаму.
Ние се поклонуваме на страдањето, кое наводно ни дава мудрост, но всушност не треба да го почитуваме, туку да си ја смируваме душата и умот.
Многу често во весниците и социјалните мрежи гледам приказни на луѓе кои поминувајќи низ многу животни тестови на крајот добиваат висока емоционална интелигенција. Овие приказни се реални. И овие луѓе навистина, доживувајќи ја сета своја болка, стануваат многу помудри… Но сепак ние извлекуваме сосема неточни информации од таквите приказни.
Овие приказни може да ве натераат да помислите дека неповолните околности на животот и болката поврзана со нив автоматски не прават помудри, речиси како на автопилот. Иако во реалноста тоа не е така.
Страдањето не мора да стане мудрост.
Многу луѓе страдаат секој ден, но тоа не ги прави помудри. Само оние кои успеваат да ги надминат страдањата, продолжуваат да се смируваат и да бараат хармонија, можат да го слушаат гласот на своето срце и да ги следат неговите совети.
Мудроста цвета само во тишина и спокојство
Вашиот ум е во многу хаотична состојба додека не му дадете мир на умот. Постојаниот хаотичен шум на мислите затапува и нивното движење ви одзема време и енергија. Затоа, ако сакате да бидете малку помудри, само седете мирни и вашите непотребни мисли ќе ги претворите во убави цвеќиња.
Прифатете ги вашите мисли како нешто што навистина постои, но оставете ги да постојат како нешто одвоено од вас. А вие ја пробувате улогата на слушател кој ги слуша овие мисли, но не е под влијание на нивната содржина. И … како сведок на сопствените мисли, наскоро ќе го најдете токму овој простор во длабочините на вашата душа, кој е исполнет со тивка, мирна мудрост.
