Животот е непредвидлив, шарен, динамичен. Исполнет е со смеа и солзи, со љубови и разделби. Ја креваме душата и паѓаме на земја. Но, додека љубовта гори во нашите срца, дури и преобразена, разделбата талка осамено.
Моето име е Разделба. Луѓето не ме сакаат многу, ги плашам. Скришно заспиваат посакувајќи да не ги посетам. А вистината е дека само од нив зависи дали ќе се појавам во нивните животи.
Сестра ми се вика Љубов. Таа е универзален фаворит. Светла, насмеана, кревка и ранлива.
Еден ден и двајцата шетавме покрај полето. Видовме заљубен пар и и предложив на сестра ми Лав да се обложиме дека можам да ги разделам. Таа побара да направи само една работа и потоа можам да ги посетам онолку пати колку што сакам. Се согласив.
Љубовта им се приближи, ги галеше, ги погледна во очи и за миг таму затекна пламен. Беше толку убава глетка, дури и јас бев трогнат.
Љубовта предложи:
- Сега оди кај нив!
- Сега те имаат во срцето. Ќе чекам да помине време и да изгасне овој оган. Ќе се појавам тогаш.
Времето помина. Еден ден решив да поминам покрај куќата на истиот пар и видов млад татко и мајка со новороденче. Се надевав дека пламенот што го запали Љубовта веќе е изгаснат и така со надеж зачекорив на прагот на нивниот дом. Но, гледајќи во нивните очи, видов дека друга наша сестра – Благодарност – им го засади своето семе во нивните срца. Јас заминав. Решив дека ќе се вратам по години.
Помина повеќе време. Повторно отидов кај нив – од куќата доаѓаше детски шум. Таткото се вратил уморен од работа, мајката се обидувала да ги смири момчињата. Се надевав дека сега ќе можам да ги разделам – на крајот на краиштата, за толку долго време даровите на Љубовта и Благодарноста одамна требаше да остареат и да ги напуштат нивните срца. Но, гледајќи во нивните очи, го видов нашиот брат Респект. Заминав и овој пат без да можам да ја завршам мојата мисија.
Поминаа уште многу години. Решив повторно да ги посетам. Погледнав – децата веќе пораснаа, таткото – со сребрена коса, им објаснуваше нешто на синовите, а мајката подготвуваше вечера во кујната. Гледајќи во нивните очи, воздивнав со разочарување – цвеќињата на Довербата цветаа во нивните срца.
- Ќе дојдам подоцна – воздивнав и се оддалечив.
Годините незабележливо се лизнаа. Повторно ѕирнав во тој дом и видов внуци како трчаат низ куќата и една ожалостена и измачена старица како стои покрај каминот.
Добро ја погледнав и си реков.
- Па, дојде моето време!
Сакав да ја погледнам старицата во очи, но во исто време таа стана и излезе од куќата. Ја следев. Набргу старицата стигнала до гробиштата и седнала до гроб. Тоа беше гробот на нејзиниот сопруг.
- Изгледа доцнам – си реков. „Смртта и времето ја завршија мојата работа…“
Погледнав во солзите очи на жената. И во нив видов уште еден спомен за брат ми – Спомен на љубов, благодарност, почит, разбирање и доверба…
