Во нејзиниот кревет се појави непоканет гостин. Дури и брачниот кревет и беше премал и енергично ја турна до ѕидот. Нејзините стапала и раце беа ледени и таа се свитка во топка, треперејќи се од студ.
- Кој си ти? – шепна таа едвај забележливо.
- Јас сум Осаменост.
- Осаменост… – го повтори таа страшното име, чиј звук ја изгасна последната свеќа. – Во што си добар?
- Можам да цртам – рече Осаменоста и го нацрта Паин.
- Можам да пеам – рече Осаменоста и ја отпеа Страдањето.
- Знам да правам магија – рече Осаменоста и направи Солзи.
Со бели усни таа шепна:
- Оди си! Јас… не те сакам овде.
- Не можам да заминам.
- Но зошто?
- Двајца мора секогаш да спијат во брачен кревет. Кога второто не е на место, станува мое – Осаменоста благо се поклони, допирајќи ја нејзината нежна кожа со влакната налик на бодликава жица.
- Што ако … ако добијам единечен кревет? – ги гризеше усните додека не искрварија.
- Тогаш … – Осаменоста го изгреба грбот и – тогаш, кога ќе дојде вториот, нема да има место за него.
- Но … но … но кога ќе дојде, можеме да се вратиме овде! – таа нагло се сврте кон осаменоста.
- Не! Кога ќе се вратите, нема да има место. Тука ќе има две осамени. Ниту осаменоста не сака да биде сам.
Осаменоста ја стави својата ледена дланка на нејзиното срце.
- Па, што избираш? Засекогаш сам? Или малку ќе го трпите гостинот?
- Ќе издржам! – таа нагло се сврте кон ѕидот и ја шутна Осаменоста по ногата.
Но, Осаменоста веќе ‘рчеше …
