Колку и да се фокусираме на училишниот успех и на детската интелигенција, постои еден важен фактор кој не може да се мери со традиционалните проценки. И тоа се вика сила на карактерот. Не може да постои без когнитивна контрола – способност да го одложи задоволството, да ги контролира импулсите, да управува со емоциите и да ја одржува концентрацијата.
Секое дете, без оглед на средината во која живее, може да се научи да развива когнитивна контрола.
Во интервју со Опра Винфри, Даниел Голман го објаснува своето набљудување:
„Посетив училиште во Харлем, по второ одделение шпански. Тоа се деца кои живеат во социјални станови, во најлоши услови што може да се замислат. Наставникот во овој час ги тера децата да направат посебна вежба. Секој ден секое дете оди до својот шкафче, зема оттаму по една плишана играчка, наоѓа место да лежи на тепихот, ја става кадифената играчка на стомакот и ја гледа како се крева кога вдишува и паѓа кога ќе издишува. Бројте еден-два-три при вдишување и еден-два-три при издишување.
Придобивките од малкуто време поминато во оваа вежба се чувствуваат во текот на училишниот ден, убеден е наставникот. Децата се посмирени и поконцентрирани и тоа ги дава најважните придобивки на долг рок.
Од мозочна перспектива, оваа вежба помага да се зајакне префронталниот кортекс, кој е оперативниот центар, „газдата“ во мозокот. Оној кој учи, каде планираме, каде одлучуваме и реализираме.
Вежбањето помага да се зајакне когнитивната контрола, што е силен показател за идниот успех на детето.
