Некогаш постоел остров на кој живееле сите чувства. Среќа, тага, знаење и сите други, вклучувајќи ја и љубовта. Еден ден на чувствата им беше кажано дека островот ќе потоне, па сите ги подготвија своите чамци и запловија. Само Љубовта инсистираше да остане до последниот можен момент. Кога островот бил речиси потопен, Љубовта решила да побара помош.
Богатството помина покрај Љубовта… Љубовта рече:
- Богатство, земи ме со себе.
- Не можам – одговори Богатството… – Имам многу злато на мојот брод и нема место за тебе.
Љубов реши да ја праша Суетата, која исто така помина во прекрасен брод:
- Суета, те молам помогни ми.
- Не можам да ти помогнам, Љубов, цела си мокра и можеш да го оштетиш мојот брод. – одговори Суетата.
Тагата беше во близина, па Љубовта ја праша:
- Тага, дозволете ми да побегнам со вас.
- Не можам, Љубов. Толку сум тажен што треба да бидам сам.
Среќата помина и покрај Љубовта, но беше толку среќен што не ни слушна кога Љубов го повика. Одеднаш се слушна глас:
- Дојди Љубов, ќе те земам со мене!
Гласот беше глас на непознат возрасен. Љубовта била толку возбудена и среќна што заборавила да го праша како се вика. Кога стигнале на копно, тој продолжил по својот пат. Љубовта, сфаќајќи колку му должи, го прашала Знаењето:
- Кој ми помогна?
- Времето ти помогна – одговори Знаењето.
- Времето? – се прашуваше Љубовта, – Но зошто ми помогна Времето?
Знаењето се насмевна и одговори:
- Затоа што само Времето е способно да разбере колку е голема Љубовта!
