„Сè што можете да замислите, можете да постигнете“
Пабло Пикасо
Една средовечна жена еднаш го прашала Универзумот дали би му пречело ако ја смени работата.
„Промени, наздравје“, одговори Универзумот.
- Дали е во ред таму да заработам малку повеќе?
- Зошто да не. Само напред!
- Нема да се навредиш?
- Зошто да бидам навреден?
Жената се двоумеше. - Долго време сакав да имам куче Лабрадор. Може ли?
- Секако! И мачка, ако сакате.
Жената беше уште позачудена. Разговорот не течеше како што таа очекуваше. - И ако целосно престанам да работам за плата во компанијата и почнам да работам за себе?
- Напред. Еве, твојата комшика одамна работи за себе.
- А ако изградам куќарка?
- Изгради.
- На голема парцела? Со градина полна со јаболка и малини?
- Зошто да не? Попатно можете да засадите и цреши.
Жената малку побледе. - Што ако почнам да трчам?
- Почни.
- А јогата?
- Почни.
- И јас сакав да научам да цртам…
- Научи.
- И да пеам?
- Пеј.
Жената направи чекор назад, грчевито воздивна и речиси извика со очај во нејзиниот глас. - Па, ако воопшто решам да заминам од овде, тогаш што?
„Тогаш веројатно ќе заминеш“, рече Универзум.
Жената изгледаше збунето. Бесцелно погледна наоколу и завитка прамен коса околу прстот.
„Кажи ми“, рече таа по пауза. – Но зошто не ми дозволи ништо претходно?
Универзумот сега изгледаше зачуден. - ДА? Што сум јас крив за тебе? Пола од животот НЕ си дозволи, а сега ме обвинуваш мене..
